با لب همچو شکر تنگ دهان بسیار است ، نه که غیر از تو جوان نیست، جوان بسیار است

دیگری اینهمه بیداد به عاشق نکند ، قصد آزردن یاران موافق نکند

* * *

مدتی شد که در آزارم و می‌دانی تو ، به کمند تو گرفتارم و می‌دانی تو

از غم عشق تو بیمارم و می‌دانی تو ،داغ عشق تو به جان دارم و می‌دانی تو

خون دل از مژه می‌بارم و می‌دانی تو ، از برای تو چنین زارم و می‌دانی تو

از زبان تو حدیثی نشنودم هرگز ، از تو شرمنده یک حرف نبودم هرگز

* * *

مکن آن نوع که آزرده شوم از خویت ، دست بر دل نهم و پا بکشم از کویت

گوشه‌ای گیرم و من بعد نیایم سویت ،نکنم بار دگر یاد قد دلجویت

دیده پوشم ز تماشای رخ نیکویت ، سخنی گویم و شرمنده شوم از رویت

 

بشنو پند و مکن قصد دل‌آزرده‌ی خویش ، ورنه بسیار پشیمان شوی از کرده‌ی خویش

 

* * *

 

چند صبح آیم و از خاک درت شام روم ، از سر کوی تو خودکام به ناکام روم

سد دعا گویم و آزرده به دشنام روم  ، از پیت آیم و با من نشوی رام روم

دور دور از تو من تیره سرانجام روم  ، نبود زهره که همراه تو یک گام روم

 

کس چرا اینهمه سنگین دل و بدخو باشد ، جان من این روشی نیست که نیکو باشد

 

* * *

 

از چه با من نشوی یار چه می‌پرهیزی ، یار شو با من بیمار چه می‌پرهیزی

چیست مانع ز من زار چه می‌پرهیزی ، بگشا لعل شکر بار چه می‌پرهیزی

حرف زن ای بت خونخوار چه می‌پرهیزی ، نه حدیثی کنی اظهار چه می‌پرهیزی

 

که ترا گفت به ارباب وفا حرف مزن  ، چین بر ابرو زن و یک بار به ما حرف مزن

 

* * *

 

درد من کشته‌ی شمشیر بلا می‌داند ، سوز من سوخته داغ جفا می‌داند

مسکنم ساکن صحرای فنا می‌داند ، همه کس حال من بی سر و پا می‌داند

پاکبازم هم کس طور مرا می‌داند ، عاشقی همچو منت نیست خدا می‌داند

 

چاره‌ی من کن و مگذار که بیچاره شوم ، سر خود گیرم و از کوی تو آواره شوم

 

* * *

 

از سر کوی تو با دیده تر خواهم رفت ، چهره آلوده به خوناب جگر خواهم رفت

تا نظر می‌کنی از پیش نظر خواهم رفت ، گر نرفتم ز درت شام ، سحر خواهم رفت

نه که این بار چو هر بار دگر خواهم رفت ، نیست بازآمدنم باز اگر خواهم رفت

 

از جفای تو من زار چو رفتم ، رفتم ، لطف کن لطف که این بار چو رفتم ، رفتم

 

* * *

 

چند در کوی تو با خاک برابر باشم ، چند پا مال جفای تو ستمگر باشم

چند پیش تو ، به قدر از همه کمتر باشم ، از تو چند ای بت بدکیش مکدر باشم

می‌روم تا به سجود بت دیگر باشم ، باز اگر سجده کنم پیش تو کافر باشم

 

 

خود بگو کز تو کشم ناز و تغافل تا کی  ، طاقتم نیست از این بیش تحمل تا کی

 

* * *

 

سبزه دامن نسرین ترا بنده شوم  ، ابتدای خط مشکین ترا بنده شوم

چین بر ابرو زدن و کین ترا بنده شوم  ، گره ابروی پرچین ترا بنده شوم

حرف ناگفتن و تمکین ترا بنده شوم  ، طرز محبوبی و آیین ترا بنده شوم

 

الله ، الله ، ز که این قاعده اندوخته‌ای ، کیست استاد تو اینها ز که آموخته‌ای

 

* * *

 

اینهمه جور که من از پی هم می‌بینم ، زود خود را به سر کوی عدم می‌بینم

دیگران راحت و من اینهمه غم می‌بینم ، همه کس خرم و من درد و الم می‌بینم

لطف بسیار طمع دارم و کم می‌بینم ، هستم آزرده و بسیار ستم می‌بینم

 

خرده بر حرف درشت من آزرده مگیر ، حرف آزرده درشتانه بود ، خرده مگیر

 

* * *

 

آنچنان باش که من از تو شکایت نکنم ، از تو قطع طمع لطف و عنایت نکنم

پیش مردم ز جفای تو حکایت نکنم ، همه جا قصه‌ی درد تو روایت نکنم

دیگر این قصه بی حد و نهایت نکنم ،خویش را شهره‌ی هر شهر و ولایت نکنم

 

خوش کنی خاطر وحشی به نگاهی سهل است ، سوی تو گوشه چشمی ز تو گاهی سهل است